მორიგი ხუმრობა


მიყვარს ღამით ლექსის წერა,

არ მეხება გარემო.

სიჩუმესთან მიმოწერა,

ერთხელ უნდა გაგემო.

დილის რიჟრაჟს რომ შეიგრძნობ,

რომ არც გინდა გახედვა.

ღამის ხიბლსაც მყის შეიცნობ,

ეგრე იცის – თავხედმა.

აგაყენებს, დაგსვამს მარტოს,

ხელში მოგცემს სავსე კალამს.

შეეცდება ნება დაგრთოს,

აზრი ჰგავდეს ძვირფას ალმასს.

როცა არღვევ იდილიას,

შენი „სი“ რომ სხვისთვის „დო“-ა.

დღის და ღამის ჭიდილია,

თანაც შენი ძილის დროა.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s